Διάφορα

Ἀπολογισμός τοῦ ἔργου τῆς Ἱ. Συνόδου δεκαετίας 2003-2013

Τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Μαραθῶνος κ. Φωτίου

Μακαριώτατε,
Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Σεβαστοί Πατέρες,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!


          Ἕνας ἀπολογισμός ἔργου πάντοτε ἀποτιμᾶ τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά. Γιὰ νὰ μετρήσουμε κάτι, πρέπει νὰ διαθέτουμε ἕνα μέτρο μὲ τὸ  ὁποῖο συγκρίνουμε τὸ μετρούμενο. Γιὰ νὰ κάνουμε λοιπόν, τὸν ἀπολογισμό τοῦ ἔργου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τὴς δεκαετίας 2003-2013, πρέπει ἐκ προοιμίου νὰ δοῦμε ποιός εἶναι ὁ ρόλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου σὲ μία τοπικὴ Ἐκκλησία, καὶ βλέποντας κατὰ πόσον ἐξεπλήρωσε ἐπιτυχῶς τὸν ρόλο αὐτό νὰ προχωρήσουμε στὴν ἀξιολόγηση τοῦ  ἔργου της. Γενικώτερος σκοπός τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ συνεπῶς καὶ κάθε Τοπικῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ σωτηρία τῶν πιστῶν. Ὅπως λίαν εὐστόχως ἐπεσήμανε ὁ προλαλήσας Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως κ. Γρηγόριος, ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ἐργαστήριο ἁγιότητος». Σκοπός της εἶναι να παράγει ἁγίους. Δηλαδή μετόχους τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἁγιότητα εῖναι ὁ κοινός στόχος ὅλων τῶν Χριστιανῶν καὶ ἡ Ἐκκλησία ὁ χῶρος ποὺ συντελεῖται αὐτή ἡ ἐπιδίωξη.

Λειτουργικαί Ὑπομνήσεις

ΤΥΠΙΚΟΝ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑΙ ΥΠΟΜΝΗΣΕΙΣ

Μέρος Α΄, Τά ἀφορῶντα τούς Ἀρχιερεῖς

[Ἐγκριθέν κατά τὴν συνεδρίαν τῆς 2/15-12-2011 τῆς Ἱ.Σ. ]


1. Ἀρχιερατικαί χοροστασίαι

        Κατά τάς χοροστασίας, ἡ ἁρμόζουσα παρουσία τοῦ Ἀρχιερέως εἶναι ἡ μετά Μανδύου. Μόνον δέ κατά τήν Μεγ. Τεσσαρακοστήν (Κατανυκτικούς Ἑσπερινούς καί Προηγιασμένας) καί κατά τήν Μ. Ἑβδομάδα ( Ἀκολουθίας Νυμφίου καί Ὡρῶν Μ. Παρασκευῆς) ὁ Ἀρχιερεύς χοροστατεῖ ἄνευ Μανδύου, καί κατ’ ἀκρίβειαν ἀπό τοῦ Παραθρονίου, φέρων μόνον Ἐγκόλπιον (ἤ μόνον Σταυρόν), κατά προτίμησιν ἀπέριττον (συνήθως λευκόν, ἐξ ἐλεφαντοστοῦ ἤ «μαργάρου») καί κρατῶν «χαζράνιον». Ἀλλά κατά τάς ἀκολουθίας τῶν ἁγίων Παθῶν, τῆς Ἀποκαθηλώσεως καί τοῦ Ἐπιταφίου ἡ χοροστασία τελεῖται ἐπισημότατα (μετά Μανδύου κ.λ.π.).

Τὸ μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον

Ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου


         

        Ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος, γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο κατά χάριν θεό [1]! Ἡ συνάντηση τοῦ ὑπερβατικοῦ μέ τό ἐγκόσμιο καί κτιστό, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου «ἐν τόπῳ καί χρόνῳ» μέσα στήν ἱστορία, ἀποτελεῖ ὄντως τό μέγιστο γεγονός τῆς ἱστορίας, τό «μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον», τό μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο στήν κτίση, ἀφοῦ γιά πρώτη φορά ἑνώθηκαν ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος ὑποστατικῶς! «Καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν»[2], μᾶς διαβεβαιώνει ὁ Εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης Ἰωάννης, ὁ Υἱός τῆς Βροντῆς. «Θεός ἐπί γῆς, Θεός ἐν ἀνθρώποις, Θεός ἐν σαρκί», θά μᾶς πεῖ σκιρτώντας «ἐν Πνεύματι» ὁ Μέγας οὐρανοφάντωρ Βασίλειος.[3]

Περισσότερα Άρθρα...