Παραινετικά-διδακτικά

Ὁ Θεὸς εἶναι Πῦρ

Ὁ ΘΕΟΣ εἶναι πῦρ καταναλίσκον. Ὅταν ἕνα ἀντικείμενο ἀγγίζει τὸ πῦρ, ἀλλοιώνεται: ἤ καίγεται, ἤ θερμαίνεται.τσι ἐπίσης καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀγγίζει τὸν Θεὸ ἤ καταστρέφεται ἤ σώζεται. Πῦρ – πάντοτε πῦρ! Ἀπὸ τὴν ἐπαφὴ μ’ αὐτὸ προκύπτει ἤ στάχτη ἤ ἀτσάλι, ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἀγγίζεται.

Ἅγιοι Πάντες

«Βλαστοὺς Εὐαγγελίου καὶ καρποὺς ἀμαράντους,

χοροὺς Ἁγίων Πάντων εὐφημήσωμεν πάντες,

ἐν ὕμνοις καὶ ὠδαῖς πνευματικαῖς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς,

καὶ ἀγῶνας τοὺς γενναίους ἀπὸ ψυχῆς, συμφώνως ἀνακράζοντες·

δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ ἁγιάσαντι,

δόξα τῷ ἐν τῇ γῇ καὶ οὐρανῷ ὑμᾶς δοξάσαντι»

Ἀπολυτίκιον εἰς ἦχον α’ («Τοῦ λίθου σφραγισθέντος») ἐξ Ἁγιορειτικοῦ χειρογράφου

ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων στὴν Ἐκκλησία μας ἑορτάζεται ἀπὸ τὸν δ΄ αἰῶνα. Δὲν πρέπει μάλιστα νὰ λησμονοῦμε ὅτι ὁ αἰῶνας αὐτὸς ὑπῆρξε τὸ λυκαυγὲς (χάραμα) τῆς εἰρήνης στὴν Ἐκκλησία. Τὸ αἱματηρὸ ὄργιο τῶν διωγμῶν σταμάτησε καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀνῆλθε στὸ φῶς τῆς δημόσιας ζωῆς [ἀπὸ τὶς Κατακόμβες]. Τότε θεσπίσθηκε καὶ ὁ ἑορτασμὸς τῶν Ἁγίων Πάντων. Τοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι συντέλεσαν στὸν ὁμαδικὸ ἑορτασμὸ ὅλων τῶν Ἁγίων σὲ μία ἡμέρα, τοὺς ἀναφέρει τὸ Πεντηκοστάριο.

Περὶ τῆς ἐν ταῖς ἁγίαις Ἑορταῖς Ἀργίας

ΕΠΙ τοῦ θέματος τοῦ Ἐκκλησιασμοῦ τῶν Πιστῶν ἐν τοῖς ἱεροῖς Ναοῖς κατὰ τὰς Κυριακὰς καὶ Ἑορτὰς ὁμιλῶν εἷς διάσημος Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας [ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης], λέγει τὰ ἑξῆς:

Ἡ οὐσία τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς

Οἱ Χριστιανοὶ ἀποδίδουν σημασία στὴν χριστιανικὴ ἀνατροφή, ὅμως δὲν φθάνουν μέχρι τέλους. Διότι ἀφήνουν ἀπαρατήρητα τὰ πιὸ οὐσιώδη καὶ δυσκολώτερα σημεῖα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς καὶ περιορίζονται μόνον στὰ ἐλαφρότερα, τὰ ἐπιφανειακὰ καὶ ἐξωτερικά. Ἡ ἀτελὴς αὐτὴ ἀνατροφὴ διαμορφώνει πρόσωπα ἱκανὰ μὲν νὰ ἐκτελοῦν κατὰ γράμμα τὴν ἐξωτερικὴ τάξη μιᾶς εὐσεβοῦς ζωῆς, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ἀποδίδουν τὴν δέουσα προσοχὴ στὶς ἐσωτερικὲς κινήσεις τῆς καρδιᾶς καὶ στὴν ἀληθινὴ πρόοδο τῆς ἐσωτερικῆς τους πνευματικῆς ζωῆς.

Περὶ Νηστείας

Μὲ θεῖο ἐνθουσιασμὸ ὁ Ποιητὴς ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς ἀνακράζει: «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς νηστείας ἀγῶνα· οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες δικαίως στεφανοῦνται..., ὡς τεῖχος ἄρρηκτον κατέχοντες τὴν πίστιν, καὶ ὡς θώρακα τὴν προσευχήν, καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλεημοσύνην· ἀντὶ μαχαίρας τὴν Νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν».